De wereldfietsreis is vanaf 10 april 2009 in boekvorm verkrijgbaar!

Zaterdag 12 juli fietsen we de Anreperstraat in met 14.294 kilometer op de teller. Het fietsjaar zit er helaas op en het afkicken begint. Een goede manier is alvast te denken aan een nieuw fietsjaar ergens ter wereld in de niet al te verre toekomst!

De laatste 5 etappes van Epen in Zuid-Limburg via Swalmen, Beers, Loenen en Staphorst naar Assen gaan snel.

Al is het alleen al om de heftige regenbuien onderweg. Een laatste leuke ontmoeting doet zich op het natuurkampeerbewijsterrein in Loenen voor. We komen aan de praat met Len, politieman in Amsterdam. Hij hoort ons verhaal over zijn Australische collega Ian Musgrove, die ons zo voortreffelijk terzijde stond in de woestijn. Om een lang verhaal kort te maken: Ian kan binnenkort een heuse Amsterdamse politiepet tegemoet zien! In een jaar tijd hebben we in Noord-Europa 4110 kilometer gefietst, 3528 in Nieuw-Zeeland, 3408 in Australie en van Madrid richting Nederland nog eens 3248 kilometer.

De buurt en vrienden staan op straat, het huis is versierd, de champagne knalt en binnen wordt het erg gezellig met vele verrassingen. De nieuwe uitdaging vanaf 13 juli is uit te zoeken hoe al die apparatuur in huis ook al weer werkt…Het was mooi.   

Vanaf Basel fietsen we langs de Rijn verder noordwaarts. Het gaat snel over het vlakke en goed te befietsen grindpad. In het Duitse dorp Hochstetten trotseren we een arrogante campingeigenaar. Hoewel de camping vrijwel leeg is, stelt de man met Duitse stemverheffing vast dat onze tent dusdanig staat, dat er maar een in plaats van twee caravans bij kunnen. We hoeven de tent nog net niet af te breken. Natuurlijk komt er helemaal niemand meer, laat staan een stortvloed aan "Wohnwagen". Een, wel heel vriendelijke, Duitse caravanbezitter concludeert:"Der Mann ist verruckt". En dat alles nog voordat Spanje Duitsland een voetballesje leert. Op de camping in het Franse Selestat aan de voet van de Vogezen nodigen de Franse buren ons uit voor een autoritje over de "Route du vin" naar het grote kasteel dat hoog boven het stadje uit torent. We nemen de uitnodiging graag aan! Een dag later fietsen we zelf gestaag omhoog, de Vogezen in via de Col du Steige en de Col du Donon. In de Vogezen en aan de andere kant kamperen we op campings, waar we wel eens eerder zijn geweest. In Rothau en Burtoncourt. We rijden nu min of meer de route van Maastricht naar Rome, in omgekeerde richting. Twee aardige Nederlandse fietsers op de Municipal van Rothau voorzien ons van plaatsnamen, zodat we op de kaart de route kunnen fietsen. Op de fiets langs de Moezel op de grens met Luxemburg en later langs de Sauer en de Our is eenvoudig. Goed asfalt en redelijk vlak. Zo komen we op 2 juli op een kleine camping in Bettel, vlak voor Vianden.

De honneurs op de lege camping worden waargenomen door Gerrit uit Rotterdam. Hij komt er al 20 jaar en tegenwoordig vanaf het voorjaar tot het eind van de zomer. De bejaarde Luxemburgse eigenaresse vindt het wel best zo. Zij heeft genoeg aan het runnen van het bijbehorende Gasthaus en kegelbaan. Voor we het weten, zitten we bij Gerrit in de auto om boodschappen te doen in Duitsland ("veel goedkoper dan hier in Luxemburg"). Onder het genot van een pilsje vertelt hij honderduit. Een interessante man van 74, die 10 jaar bij de marine zat en daarna 30 jaar "bij het spoortje". In onvervalst Rotterdams verhaalt hij over zijn belevenissen als rangeermachinist bij "Rotterdam Goederen op Zuid" en over zijn vakbondsactiviteiten bij het spoor. Stoelen en een tafel voor ons komen komen uit de voortent van een caravan, waarvan de bewoner er nu toch niet is. Een andere Rotterdamse ("ik kwam hier al als kind") biedt aan onze was in haar wasmachine te doen. Een geweldige sfeer in deze kleine appelboomgaard voor slechts 7,50 euro per nacht.

Op 5 juli overschrijden we na bijna 14.000 kilometer de grenspaal tussen het Belgische Sippenaeken en Epen. Daarvoor gaat het eerst nog met gezwinde spoed door het Belgische heuvelland en over het Hohes Venn. Op de camping in Ouren aan de Our ontmoeten we Pieter Quelle. Voormalig hoofdredacteur van een blad over Jenaplanonderwijs en nu actief achter de site www.pelgrimswegen.nl We filosoferen met plezier over reizen, lopen, fietsen en het schrijven van een boek met de gedreven loper/fietser. We stellen, nog net in het buitenland, vast dat de gemiddelde Belg in een auto erg hard langs fietsers pleegt te scheuren en dat de bewegwijzerde fietspaden in Belgie soms meer geschikt zijn voor rugzaklopers met stevige bergschoenen…

Maar eerst uitrusten op de Vekabo-camping aan de Kuttingerweg in Epen en uit eten bij "De Smidse"

In het Franse dorp Semons en een rij dorpen daarna is de kerstverlichting voorgoed muurvast verankerd aan de lantaarnpalen en boven de straten. Het lijkt ook veel op december. Het is koud en donker. Alleen draait in december een ambtenaar op de Mairie in de namiddag een schakelaar om van de kerstverlichting. Nu niet. Gelukkig zijn het slechte weer en de verrichtingen van het Nederlands elftal aanleiding om zo nu en dan eens in een hotel te overnachten. De beroemde sportkrant lx92 Equipe meldt de ochtend na de wedstrijd tegen Italixeb: x93Les Nxe9erlandes ont corrigxe9 lourdement les Italixe9nsx94.

Op 14 juni staat in chocoladeletters op de voorpagina van dezelfde krant: x93Ne reste plus qux92a prier!x94 De wedstrijd tegen Frankrijk volgen we de tweede helft in een cafxe9 in het stadje Tour du Pin. We zijn de enige Nederlanders tussen de Fransen, die geregeld vol bewondering reageren. Op 21 juni blijven we op de camping in La Chaux de Fonds om de wedstrijd tegen Rusland op een groot scherm te zien.

Eerst proberen we nog per trein naar Basel te gaan, maar x92s avonds laat terug gaat niet. Heel Zwitserland is overigens behangen met vlaggen en het aantal autox92s met vlaggetjes overtreft Nederland. Ook wij hebben de fiets enigszins van Oranje voorzien. De laatste week is het eindelijk schitterend zomerweer. Dat is nog niet het geval als we op 10 juni naar een aanbevolen Chambres dx92 hxf4tes in St. Jeures fietsen. Twee Limburgse fietsers drukken ons op het hart daar te overnachten en ze hebben gelijk.

We genieten van een heerlijk diner in het gezelschap van twee Frans-Canadezen, twee Nederlandse rugzaklopers en een Zwitserse jongen, die al 7 weken met de rugzak vanuit Zwitserland loopt. Hij hoopt het een jaar vol te houden. Na geld verdiend te hebben met uitzending naar Kosovo, nu de bergschoenen aan. De Canadees van Franse origine laat zijn kleindochter de keerzijde zien van de bombastische, eenzijdige oorlogsmonumenten en standbeelden in Frankrijk. Ooit langdurig in Franse legerdienst, maar gedeserteerd tijdens de Franse inmenging in Algerije. Hij krijgt daar de opdracht op de grens met Marokko versperringen aan te brengen met explosieven en draden met 240 Volt. Geen rebel die dat overleeft. Zoals elke dag eten Martine en haar man mee met de gasten. De keuze uit 8 flessen voor een aperitief valt niet mee; de wijn is heerlijk en een zwaar onweer maakt het alleen maar spannender. Vooral als de elektriciteit uitvalt en we met kaarsen het culinaire feest voortzetten. Ook in het stadje Bellegarde-s-Valserine overnachten we onder een dak. De aardige Franse receptionist van een Chinees hotel stelt voor x93een prijsje te makenx94 omdat we wat bedenkelijk kijken bij de prijs- kwaliteitverhouding. Het is op en top Chinees. Zelfs de bedden zijn opgemaakt met het laken over de deken heen… Niet geheel onze stijl, dus de slaapzak vervangt al snel het weinig schone beddengoed. De Zwitserse Jura bereiken we via spuuglelijke wintersportdorpen in het Franse deel. Omdat x92s zomers toch alles gesloten is, hangt ook hier de kerstversiering uitbundig tussen de uitgestalde skix92s.

Onder het vrolijk getingel van koebellen fietsen we richting Basel door lange dalen of zwoegen urenlang een helling op om in een nieuw dal te komen.

Wat dat betreft is het gemakkelijker als je in zox92n prachtig dal op een treintje wacht. Het perron is 20 meter lang en je drukt gewoon op een knop onder het afdak als je de trein wil laten stoppen.

Vlak voor Basel overnachten we in hotel Jura tegenover het enorme klooster Mariastein. Meest opvallende is een non op leeftijd die oefent met Nordic walking-stokken. En het feit dat we in verband met de x93Ruhetagx94 van het hotel x92s morgensvroeg de achterdeur achter ons dicht moeten trekken en de sleutel op een hoog gelegen vensterbank mogen leggen. Gelukkig zet de vriendelijke eigenaar het ontbijt de avond ervoor wel alvast klaar. Met boter in een bak ijsblokjes en koffie in de thermoskan!

"Et bon courage!" horen we menigmaal van Fransen als we langs fietsen. Dat hebben we zo nu en dan ook wel hard nodig. Het is zondag 8 juni. We kijken uit de tent in een dennenbosje bij het gehucht Ferrussac en constateren dat het slechts 8 graden boven nul is. Met een zicht van 25 meter. We zitten letterlijk in de wolken op 1000 meter hoogte in de Haute Loire. Met een karig ontbijt van rijstkoeken met jam, na een diner de avond er voor bestaande uit een restant brood met wat kaas. Het water is op rantsoen; een liter voor eten, wassen, drinken etc. Een dag eerder, op zaterdag 7 juni, proberen we in het plaatsje Pinols na 74 kilometer berg op, berg af in koud en nat weer, onderdak te vinden. Er zijn per slot van rekening twee hotels en een camping-municipal. Misschien ligt het aan het weer, maar er is in Pinols niemand op straat. Een slecht voorteken? We kiezen voor Hotel des Voyageurs (zijn wij nietwaar?). Het niet bijster geinteresseerd kijkende meisje meldt meteen: "Complet!". Het blijkt uit niets; het hotel is net zo uitgestorven als heel Pinols. Dan maar Hotel de la Poste. De deur is gewoon open, maar de madame stelt alsnog vast: "Fermxe9!". Blijft over de camping. Er is weliswaar niemand, maar de eisen liggen om half zeven ‘s avonds niet erg hoog meer. Toiletten op slot. Daar vinden we wel wat op. Maar het water is ook overal afgesloten! En het bijbehorende huis verlaten. De laatste prijslijst stamt uit 2002. Dan maar alsnog het bordje Chambres d’hotes volgen, dat we twee kilometer voor Pinols hebben gezien. Het leidt naar een boerderij , waar een verschrikte mevrouw tijd wint door te zeggen dat ze niet weet of er een kamer vrij is. Maar ze zal het even vragen. En inderdaad, geen kamer beschikbaar…Gelukkig meldt ze dat we slechts 18 kilometer verder hoeven te fietsen om Langeac te bereiken. Daar zijn zeker hotels en zelfs een camping. Dat doen we dus niet en zo belanden we in het dennenbosje langs de D41…Ondanks het slechte weer van de laatste tijd is de route langs de rivier de Lot en later in het gebergte prachtig. We starten met nog mooi weer in Marciac via Castera Verduzan  naar het hoog gelegen plaatsje Auvillar. Zowel bij Castera (lege camping, dus geen probleem om stoelen te regelen)  als in Auvillar weer veel Santiago de Compastella-gangers. In Auvillar overnachten we in een erg mooi Chambres d’hotes bij de Engels sprekende familie Danvilles Claude. Ze wonen in een groot pand in een van de vele kiezelsteenstraatjes van Auvillar. In Vazerac blijven we bij toeval op de prachtig in een vallei gelegen camping Latapie van Eric en Monique. Van de 9 hectare bezit is 3 hectare tot camping omgetoverd. Ze runnen hun bedrijf met bezieling. Ondanks de afmeting oogt het terrein als een soort natuurbewijsterrein. Monique brengt elke ochtend hoogstpersoonlijk het bestelde brood rond en het sanitairblok wordt akelig vaak schoongemaakt. Niets lijkt teveel en dat betaalt zich terug in een rits Nederlandse caravans en wij in ons tentje.

Voordeel van dat laatste is natuurlijk wel dat we koffie drinken bij de buren, droogrek krijgen aangeboden, grote (Europa!) paraplu mogen gebruiken bij het koken. En dat we heel gezellig bij de familie Rozelaar uit het Noord-Hollandse ‘t Veld over en weer rosxe9 drinken. Het lijkt trouwens wel of zonder Nederlanders het platteland van Frankrijk niet bestaat. Ook de camping in St. Parthem is in Nederlandse handen, net als een Chambres d’hotes onderweg waar we even internetten. Bij een boerderij in St.Pierre Toirac zien we drie caravans staan. Camping? Nee, de grond is van Frans en Nollie Eefting. Maar we mogen best de tent voor een nachtje opzetten naast de caravans van familie op bezoek. In Frankrijk mag je vijf caravans bij je huis plaatsen zonder camping te zijn. En ruimte is er genoeg op hun 4 hectare bezit. Inclusief zwembad en toiletblok van de oud-directeur van een Mavo in Almelo. Frans verbouwt en restaureert het pand en twee gites van binnen en van buiten eigenhandig. Nollie laat een en ander vol trots zien. In St.Amans des Cots staan we twee nachten op de plaatselijke municipal. De beheerster opent na ons telefoontje de deuren en de kantine met lekker warme kachel. We zijn de eerste bezoekers van 2008. Omdat het steeds kouder en niet meer droog wordt, gaan we in het dorpje Orandour in het Chambres d’hotes van een van oorsprong Duitse mevrouw. Het is een paradijs met dit weer. Orandour is een plaatje aan de slechts fietsbrede route D111, D531 en D56 in het inmiddels ijzig koude Haute Loire. Een voetganger voegt ons zelfs iets toe over "la neige". Sneeuw? Maar op dat moment hebben we gelukkig nog geen weet van het dennenbosje bij Ferrussac!

We fietsen door de Ebro-vlakte naar het begin van de Pyreneeen. We zien de sneeuwtoppen al tegen de horizon. De Ebro-vlakte met eindeloze rijstvelden is nogal saai. In Sabada overnachten we in een fraai Hospederia. ‘s Avonds kijken hele families gebiologeerd naar een live-uitzending op de tv van het stierenvechten. Dus wij ook. De paarden en de kleding zijn prachtig. Het moet worden gezegd. Na ergens wild kamperen tussen de dorpen Javier en Yesa, trekken we verder door het nauwe dal van Roncal. Het is koud en regenachtig, maar dat maakt de steile en hoge wanden niet minder imposant. Inmiddels zijn we de stroom Santiago-fietsers en lopers weer kwijt. Zij volgen keurig de pelgrimsroute en die gaat nu eenmaal niet via deze smalle bergweg over de Pyreneeen. Onderweg passeren we mooie Baskische dorpen. Veelal gerestaureerd. Er is zichtbaar veel geld naar Baskenland gegaan! Middenin het dorp Garde bevindt zich een kleine camping: "zone acampada". Open van 1 juli t/m 31 augustus. Daar heb je wat aan. Op een strookje gras zetten we toch maar de tent op. Bij de publieke BBQ is een kraan en bij de al even openbare en letterlijk open sporthal, een toilet. Wij kunnen kamperen. Verder is het dorp uitgestorven. Op een bar-restaurantje na. Alleen is dat nu ook gesloten vanwege een "fiesta". Het diner valt dan ook wat simpel uit. Kaas, brood, olijfolie en koffie. Op 20 mei begint de klim naar de Col de la Pierre St. Martin (1760 meter). Met rondom besneeuwde bergtoppen, zoals de Pic d’Anie. Tussen schapen, koeien en paarden, allen voorzien van bellen, gaat het tergend langzaam omhoog. Niet in de laatste plaats vanwege de harde tegenwind en de kou. Vlak onder de Col zetten we de tent op. Het uitzicht is grandioos. De volgende ochtend gaat het geklapper van de tent en het gekletter van de regen over in stralend weer. Dat maakt de 20 kilometer afdaling naar het Franse Vallee Baretous tot een feest. Voor het zover is moeten we de laatste paar kilometer naar de Franse grens nog even stevig klimmen. Langs de talloze sneeuwplakken en verse sneeuw  op de Pic d’Anie. Vlak voor we het Franse dorp Aramits bereiken, ontmoeten we voor het eerst een Vittorio-fietser. Hij is onderweg van Pau naar het Spaanse Malaga. Op de kleine en zeer rustige camping van Aramits blijven we twee dagen. De mooie grasveldjes langs het riviertje de Baretous en het dorp om de hoek vragen er gewoon om. We gebruiken de tijd om weer eens te wassen, een wijntje te drinken bij andere Nederlanders en de fietsen schoon te maken. De camping is door een Franse fietsorganisatie tot "Base de Cyclisme" uitgeroepen. Speciaal voor wielrenners, mountainbikers en andere fietsers is een wasplaats ingericht, een fietsherstel mogelijkheid en je kunt de banden weer op spanning brengen. Ook een douche, toilet e.d. ontbreken niet. Aramits is een goed uitgangspunt voor o.a. de Aubisque en de Tourmalet. Volgens Duitse fietsers zijn beide Cols nog steeds gesloten vanwege de sneeuw. Een zeer enthousiaste wielrenner-marathonloper uit Vlissingen wijst ons echter op de Tour-col, de Marie Blanque. Hij staat met zijn vrouw en hun camper op de camping om van daaruit cols te bedwingen. We zijn, ondanks het slechte weer, snel overstag. De aanloop naar de 9 kilometer lange klim is schitterend. Van de Baretous komen we in de Aspe-vallei en in het dorp Escot begint het betere werk. Elke kilometer is gemarkeerd met de hoogte en het stijgingspercentage van de komende kilometer. Tot 11% lukt het fietsend met de zware bagage, daarna is het 3 kilometer lopen geblazen met 12 en 13%. Het feit dat de volledige Tour-Raboploeg op de weg is gekalkt helpt helaas niet. Onderweg beweegt zich, naast vele amateur-wielrenners, een kudde van 60 koeien bergopwaarts. Heel traditioneel leggen de koeien de 9 kilometer naar de zomerweiden op deze dag af. Elke koe voorzien van een enorme bel. Een groep van 10 boeren met hesjes en een volgauto begeleiden de kudde. Het is een geweldig schouwspel. Op de top van de col nemen we de bewondering in ontvangst van Belgische wielrenners, die met volgauto’s alle Pyreneeen-cols bedwingen. Van de Atlantische kust tot de Middellandse Zee. Zeer tot onze spijt kunnen we een dag later de Aubisque (Wim van Est!) niet op. Op zich kun je de 17 kilometer lange klim wel maken, maar je moet dezelfde weg terug. Sneeuw blokkeert de andere kant van de berg. We besluiten daarom maar door te fietsen, op zoek naar warm en vooral droog voorjaarsweer. Het blijft echter koud en erg regenachtig op het traject naar Marciac. Het zicht op de besneeuwde toppen en het verblijf op de kleine, nog vrijwel lege campings, maakt echter veel goed!

In het dorp Nuevalos strijken we neer op camping Lago Park. We kamperen op het hoogste terras tussen de oregano en rozemarijn. De camping is verder leeg, ware het niet dat een paar terrassen lager ANWB-kampeerreizen alle plekken claimt met pakweg 30 caravans…Compleet met richtingborden en ANWB-kampvlag. Het mededelingenbord meldt dat "we om 10.00 uur vertrekken per auto voor de 3 kilometer naar het te bezichtigen klooster. Op eigen gelegenheid terug". Dat moet lukken! Een dag later is Rob jarig. Hij nodigt iedereen uit voor een sangria op het happy hour. Gelukkig vermeldt de reisleider er bij dat "de ANWB ook nog wat onder de kurk heeft". We overwegen een cadeautje voor Rob te kopen. Het bewuste voormalige klooster bezoeken wij een dag eerder natuurlijk ook. Binnen de muren van het Monasterio de Piedra bevindt zich een schitterend natuurpark met watervallen, steile trappen in nauwe gangen en grotten. De monniken moeten menig uurtje stevig hebben staan hakken. Een aardige Spanjaard betaalt onze kaartjes van 12 euro per stuk, als hij hoort wat we allemaal fietsen. Een opzichter krijgt tussen de bedrijven door van hem opdracht goed op onze fietsen te passen. Via een behoorlijk nauwe gorge van het riviertje de Jalon fietsen we verder o.a. door het piepkleine dorp Embid de la Ribera. Verrassend genoeg behangen met Europese vlaggetjes. Waarschijnlijk ontvangt het dorp een zak geld om het van de leegloop te behoeden. Op de camping van Savinan voelen we ons enigszins afgezet. Je betaalt voor een tent, het aantal personen, de auto, motor of caravan (i.p.v.een tent). Fietsen komen op het lijstje van de pinnige eigenaresse niet voor. Daar vindt ze wat op. Wij moeten 10 euro extra betalen voor "het perceel". Hoe bedenk je het! Andere aanwezige Nederlanders vertellen even later enthousiast dat ze een fles wijn bij aankomst ontvingen. Nou, wij mooi niet! Dan nog maar een keer naar de receptie. Na naarstig denkwerk stelt de eigenaresse op hoge toon vast dat fietsers geen stroom gebruiken. Daar betalen ze dus ook niet voor. Dan ook geen wijn. Of zoals ze vastberaden samenvat:"no electricity, no vino!". Het zal wel Spaanse logica zijn. Op 16 mei rusten we een dag uit in Borja. De route hier naar toe gaat via een hoge bergweg, waar we een aantal aanvallen van boze bijen proberen af te slaan. Vaak stoten ze lelijk hun kop tegen de helm of het fietsjack. Maar twee keer moeten we helaas een voltreffer incasseren. Hilde in haar wang, ik in het achterhoofd. Waarom de bijen agressief te keer gaan, blijft voor ons ongewis. 

Op 1 mei landen we op Aeropuorto de Barajas bij Madrid. In Spanje is de eerste mei een nationale feestdag, dus alles is dicht! 2 Mei is weer een feestdag, nu voor de regio Madrid en daarna is het weekend. Kortom, reden genoeg om een paar dagen alle supermercados in de dorpen gesloten te houden…Een lichte vorm van honger maakt zich van ons meester. Na een vlucht van 9 uur naar Bangkok en vervolgens 12 uur naar Madrid kunnen we echter weer fietsen. We vliegen met Thai Airways, smooth as silk, volgens eigen zeggen. En dat klopt. De prachtig geklede stewardessen schenken zoveel wijn en cognac, dat het per definitie wel smooth moet worden. Turbulentie of niet. Voordat het allemaal zover is, is het geluk aan onze zijde in Melbourne. Drie maanden geleden probleemloos met fietsen en al in de skybus, nu meldt men bij het telefonisch reserveren, dat fietsen niet mee mogen. Dan maar met een veel duurder taxibusje. Om 12 uur staan we bepakt en bezakt klaar voor jeugdherberg Oasis. Laat er op dit moment nu net een taxichauffeur worden neergestoken door een klant. Gevolg: wegblokkades van woedende chauffeurs en uiteraard geen taxivervoer meer. Wat nu?! Of het afgesproken werk is, rijdt plotseling een skybus de straat in om iemand bij de jeugdherberg af te zetten. Nu of nooit. De chauffeur kijkt argwanend naar onze verpakte fietsen en stelt vastberaden vast dat fietsen niet mee mogen. En trouwens, er is hem niets bekend van een reservering om 12 uur. Jawel hoor, gisteren gebeld (en afgewimpeld, maar soms moet je niet alles vermelden…). Na wat heen en weer getelefoneer met zijn centrale, mogen we toch mee! Tot overmaat van ramp vertrekt het vliegtuig ook nog eens anderhalf uur eerder, dan op de tickets staat vermeld. Dus veel speling hebben we niet. Met veel kunst- en vliegwerk fietsen we weg van Madrid door een wirwar van snelwegen en fly-overs. Op weg naar GeertJan en Anneke, die we in Villares del Saz gaan ontmoeten. Ze staan met het fototoestel in aanslag op het plaatselijk terras. Voordat we Villares del Saz bereiken fietsen we drie dagen door wijnvelden en olijfboomgaarden. Onderdak vinden op fietsafstanden valt hier niet mee. De ene keer in een blokhut bij een soort hotel, wat echter nergens staat aangegeven. Zelfs niet op de gevel. Een kast van een ding in het lege landschap, met een wel erg kitscherige openluchttrouwlocatie. Een andere keer zetten we onze tent op in het bouwland, in de buurt van een benzinepomp. Daar is immers een toilet en een kraan bij de autowasstraat. De pomphouder van Cabezamesada vindt het allemaal wel best. De hostals in de omgeving zijn immers allemaal vol of gesloten door de aaneenschakeling van vrije dagen. Vragen naar een hostal aan de aanwezige Spanjaarden in een cafe, levert slechts een adres op in een dorp 16 kilometer verder. Meson Luna en zeg maar dat je het adres hebt van Teo Conejo. We krijgen sterk het vermoeden dat het eerder een bordeel is dan een hotel, dus bedanken we de zwaar aangeschoten Teo hartelijk voor bewezen diensten. Per slot van rekening rijdt hij ons met een kornuit al slingerend een stuk vooruit met zijn Renaultje-4. Als aandenken stopt Teo bij het innige afscheid een struik rozemarijn tussen de bagage, vers uit het plaatselijk plantsoen. Het leven is mooi in Spanje. In Villares del Saz is het zowaar weer feest. Autoscooter voor de lichtelijk aftandse hostal en de dorpsharmonie voor een foxtrot op het dorpsplein. En GeertJan en Anneke en wij daartussen met het gratis aangeboden mengsel van (veel) wijn, cola, kruiden en suiker. Na een waar bombardement van vuurwerk onder de hotelkamer om twaalf uur xb4s nachts, genieten we daarna nog langdurig van het afbreken van de autoscooter. Met zxb4n vieren blijven we vervolgens twee dagen in een schitterende blokhut op de camping ten noorden van Cuenca. Wij via mooie routes op de fiets naar deze camping, GeertJan en Anneke met de huur-cabrio. Hoewel we tijdens de lunch op het dorpsplein van Villarejo Periesteban de rollen even omdraaien! Cuenca is trouwens een fraai stadje, als je tenminste de hoog gelegen oude stad opzoekt. Smalle, nauwe stegen en steile trappen. Het is warm voorjaarsweer als we door al die wat uitgestorven dorpen fietsen. De tijd staat stil en wij zijn een bezienswaardigheid als we bij een rijdende winkel iets kopen. Het halve dorp op respectabele leeftijd staat er en is zeer nieuwsgierig hoe we, al dan niet in het Spaans, om twee sinaasappelen en twee tomaten gaan vragen. Op 9 mei is het voorlopig voorbij met het mooie weer. Veel regen en onder de 10 graden in het Parque Natural del Alto Tajo, waar we doorheen fietsen. Het enige hostal in een dorpje in dit park is van een Belg. Gemakkelijk voor de taal, maar hij verwacht 60 schoolkinderen, dus mudvol. Dan maar wild kamperen. Een verlaten en leegstaand voormalig restaurant met grote tuin brengt uitkomst. Mooie plek voor de tent, weliswaar in de regen. En aangezien de deur van het pand open kan, een waslijn binnen om alle natte spullen enigszins te drogen. Een dag later na inmiddels 24 uur gestaag neervallende regen toch maar weer een hostal gezocht in Molino de Aragon. De verwarming gaat pas xb4s avonds om zes uur aan, dus het opnieuw drogen laat nog wel even op zich wachten…

We komen terug, hoe dan ook. In drie maanden tijd zie je op de fiets slechts een stukje van dit werelddeel. 3400 kilometer is hier maar een druppel op een gloeiende landkaart. Geregeld filosoferen we over een nieuwe, langdurige fietstocht. Dus wie weet, past Down Under daar ook weer in.

Op 26 april begint het nu echt herfstig te worden. Tijd om naar de beginnende lente van Zuid-Europa te gaan.

Na twee avonden in Maldon een kampvuurtje bij de tent tegen de kou, fietsen we over de laatste stevige heuvels via Daylesford naar Bacchus Marsh en vervolgens naar Melbourne. Het betekent de laatste kleurrijke cockatoos, parrots en lorikeets.

Opzij van ons zien we de rookwolken van een door de CFA/DSE georganiseerd bushfire. Dit doen ze in de herfst voor "fuel reduction". De kans op een echt bushfire in het voorjaar is dan minder groot. Aan de andere kant van Melbourne woedt op dit moment echter een niet gewild bushfire. Het vuur heeft al 800 hectare in zijn greep en het front is van eerst 10 kilometer de bewoning van Gembrook aan de rand van Bunyip State Park nu op een kilometer genaderd. Een vreemd idee is het dat we een paar weken geleden mensen spraken die daar een B&B hebben. De tv meldt dan ook dat "the battle of 200 firefighters continues". Nog een keer kijken we naar de training van "Footies", het "Australian Football" op dat enorm grote veld met aan elke kant vier doelpalen. En voor het laatst worden we ‘s nachts wakker van de sissende keelgeluiden van possums naast de tent.

We gaan het nog missen, de General Store, waar veel van hetzelfde staat en nooit wat je zoekt. En misschien missen we ook wel de "Byndey". Dat kruiperige plantje in de hete delen van de zuidelijke staten. Het verspreidt korte, harde stekels inclusief driehoekig kopje. Een vergelijking met een punaise kan het gemakkelijk doorstaan. Soms staat een serie Byndey-stekels rechtop in je band.

Maar de Schwalbe Marathon Plus is blijkbaar niet lek te krijgen…Evenmin als onze Vittorio’s na ruim 11.000 kilometer. Wij gaan ons geestelijk voorbereiden op het rechts rijden vanaf 1 mei. Op 30 augustus 2007 was dat voor het laatst!

Op 16 april komen we via stoffige white metal roads in het kleine dorpje Pyramid Hill aan.

Het fietsen gaat snel, want de regio ten zuiden van de Murray River is totaal vlak. We zetten onze tent op naast de publieke BBQ in Pyramid Hill. Zoals overal heeft ook dit dorpje een elektrische BBQ bij het sportveld, tennisbaantje en publieke toilet.

Gemakkelijk om gebakken aardappelen te maken en ‘s avonds een potje rummi te doen!

De volgende dag ontmoeten we twee fietsers, die in het dorp Boort blijken te wonen. Ze nodigen ons uit in Boort naar hun huis te komen. We lunchen er en ‘s avonds drinken we een wijntje en gebruiken we internet bij Robert en Gweneth Russell. Ze zijn docent aan de plaatselijke middelbare school. Doordat de boeren vanwege de droogte er mee stoppen en wegtrekken, verandert de bevolking van het dorp nogal. En daarmee ook de schoolbevolking. Reden dat beiden al een tijdje thuis zitten en overwegen er vervroegd mee te stoppen.

Via stille binnenwegen fietsen we in warm herfstweer verder door een prachtig parklandschap naar Wedderburn en het uitgestorven goudzoekersdorp Tarnagulla. De camping is bepaald niet ingesteld op passanten, laat staan passanten met een tent. Maar we vinden een zanderig plekje tussen de Gum trees. Tot overmaat van ramp is er geen water. Ergens zit een lek, waar met man en macht naar wordt gezocht. De eigenaar vertelt dat er officieel al 8 jaar een droogte heerst. Zelfs de wijnboeren raken in paniek. Daar wordt in tegenstelling tot een gewoon boerenbedrijf tot op heden nog flink geld in verdiend. Een boer vertelt ons eerder al dat hij zijn land heeft verkocht, omdat zijn zoon liever wijnboer wordt ("hij verdient in 1 jaar wat ik in 10 jaar verdien"). De campingeigenaar in Tarnagulla verwondert zich er vreselijk over dat wel rijst- en katoenplantages blijven bestaan, die het laatste beetje water oppompen ("terwijl de schapen en kangaroos geen jongen meer krijgen door de droogte"). Een andere "local" stelt dat veel mensen in Australie nog steeds een leefstijl aanhouden, alsof er veel water is. Je ziet dan ook geregeld bij huizen een bordje "Tankwater in use" om aan de buurt aan te geven dat het al te groene grasveldje in stand blijft door gebruik van regenwater of afvalwater. Tarnagulla loopt leeg, hoewel het in 1852-1853 maar liefst dertieneneenhalve ton goud prijs geeft aan Nieuw-Zeelanders. Afkomstig uit Poverty Bay. Ze noemen Tarnagulla in eerste instantie Poverty Reef, maar dat verandert snel als ze 5 goudlagen ("Reefs") ontdekken.

Op deze camping ritselen we voor de derde keer met succes stoelen bij de tent. Dat maakt het verblijf in de gortdroge gebieden stukken aangenamer voor een fietser! Ook Woodstock(!) is niet meer wat het ooit was. Nu nog 1 huis en een verlopen sportveld / dorpshuis.

Wat je wel in het kleinste gehucht in Zuid-Australie aantreft is een CFA-schuur ("Community Fire Authority"). Altijd van hetzelfde grijze aluminium en met hetzelfde "bush fire" blusvoertuig. Er moeten er honderden zijn! Iedereen boven de 17 is dan ook zo’n beetje vrijwilliger, anders krijg je de bemensing van de brandweerwagen niet rond. Op 22 april fietsen we de camping van Maldon op. Aan de rand van het dorp, in de bush.

‘s Avonds een kampvuurtje en ‘s nachts het gestamp van kangaroos rond de tent en het gesis van Brushtail possums.

Ook Maldon heeft rijke goudlagen, getuige het zware materieel dat nu op de vindplaatsen staat weg te roesten. In 1880 maar liefst 30.000 inwoners, op dit moment nog slechts 1500. Nu de fietsreis in Australie na ruim 3500 kilometer ten einde loopt, nog een paar eigenaardigheden. Net als in Nieuw-Zeeland zijn ze hier dol op meervouden: motels, tearooms, takeaways, terwijl er toch echt geen twee of meer gebouwen staan.

Zoek je in een pub, tearoom of iets dergelijks tevergeefs naar het toilet, dan verwijst men je vriendelijk naar het publieke toilet in het dorp. "No worries", mompel je dan maar, want dat is te pas en te onpas de geijkte uitdrukking. Een soort "bedankt, geen probleem". Hoewel je voor een echt "bedankt" ook rustig "Cheers!" kunt zeggen…Spreek je niet veel Engels, gebruik dan het werkwoord "to pop". Je hoort het in vele varianten:"pop in, pop down, pop up, pop back" of te wel "ergens binnen wippen / ergens in doen, gaan zitten, seintje geven, terugleggen / zetten"!